عن أنسٍ - رضي الله عنه- أن رسولَ الله - صلي الله عليه وسلم – قال: "مَنْ أَحَبَّ أَن يُبْسَطَ له في رِزقه، ويُنْسَأَ له في أَثَرِهِ؛ فَليَصِلْ رَحِمَهُ" - متفق عليه.

Аз Анас -Худо аз Ӯ розӣ бод- омадааст, ки Расули Худо -дуруду паёми Худовандӣ бар Ӯ бод- фармуд: «Ҳар касе дӯст дорад, ки дар ризқаш афзунӣ ҳосил гардад ва умраш дарозтар шавад, пас силлаи раҳм (бо хешу табор)-ро пайваст кунад» - Муттафақун алайҳ

عن أبي هريرة - رضي الله عنه- عن النبي - صلي الله عليه وسلم – قال: "تُنْكَحُ المَرْأَةُ لأَرْبَعٍ: لِمَالِهَا، وَلِحَسَبِهَا، ولِجَمَالِهَا، ولِدِينِها، فَاظْفَرْ بِذَاتِ الدِّينِ تَرِبَتْ يَدَاكَ" - متفق عليه. 

Аз Аби Ҳурайра -Худо аз Ӯ розӣ бод- омадааст, ки Расули Худо -дуруду паёми Худовандӣ бар Ӯ бод- фармуд: «Зан барои чаҳор чиз никоҳ карда мешавад: Барои молаш ва барои ҳасабаш ва барои ҷамолаш ва барои динаш, пас бар зани диндор ноил шав – хок бар кафат (яъне, фақир шавӣ агар ба он гуфтаҳо амал накунӣ. Ҳадис ба маънои дуъои бад нест, балки барои ташвиқ омадааст)» - Муттафақун алайҳ

عَنْ تَمِيمٍ الدَّارِيِّ - رضي الله عنه - قَالَ: قَالَ رَسُولُ اللَّهِ - صلى الله عليه وسلم -:"الدِّينُ النَّصِيحَةُ، الدِّينُ النَّصِيحَةُ، الدِّينُ النَّصِيحَةُ، قَالُوا: لِمَنْ يَا رَسُولَ اللَّهِ ؟ قَالَ: لِلَّهِ، وَلِكِتَابِهِ، وَلِرَسُولِهِ، وَلأئِمَّةِ الْمُسْلِمِينَ وَعَامَّتِهِمْ"  -رَوَاهُ مُسْلِمٌ

Аз Тамими ад-Дорӣ –Худо аз Ӯ розӣ бод- омадааст, ки Расули Худо -дуруду паёми Худовандӣ бар Ӯ бод- фармуд: «Ин дин насиҳат аст, ин дин насиҳат аст, ин дин насиҳат аст. Гуфтанд (саҳобагон): Барои кист (он насиҳат) эй Расули Худо? Гуфт: Барои Худо (имони ба Худо овардан, илҳод наварзидан, аз нуқсониҳо пок шумурдан, дар тоаташ кушидан, аз ғазабаш тарсидан...) ва китобаш (имон овардан ба он ки сухани Худои пок аст, тиловат ва таъзимаш кардан, амал ба гуфтаҳояш ва парҳез аз манҳиёташ...), ва Расулаш (ки бар ҳақ аст ва фиристодаи Худои таъолост...) ва барои имомҳои мусалмонон (дар бардошти амонаташон кумак расонидан, сухани мардумро дар атрофашон мутаҳҳид кардан....) ва оммаи онҳост ».- Мутаффақун алайҳ

عَنْ سُفْيَانَ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ الثَّقَفِيِّ، قَالَ: "قُلْتُ: يَا رَسُولَ اللَّهِ، قُلْ لِي فِي الإسلامِ قَولا  لا أَسْأَلُ عَنْهُ أَحَدًا بَعْدَكَ؛ قَالَ: قُلْ: آمَنْتُ بِاللَّهِ، ثُمَّ اسْتَقِمْ" - رَوَاهُ مُسلِم.

Аз Суфён писари Абдуллоҳи Сақафӣ ривоят кардаанд, ки гуфт: Гуфтам: Эй Расули Худо, суханеро дар (амри шариъати) Ислом бароям бигӯ, ки баъд аз Шумо касеро напурсам. Гуфт (-дуруду паёми Худовандӣ бар Ӯ бод-): ”Бигӯ, ба Худо имон овардам (ки Худои яктост ва ҳеҷ илоҳе ғайр аз Ӯ вуҷуд надорад ва оташу санг, буту сурат, ҳайкалу дигару дигар махлуқоти Худост ва ҳама фонию зоилу нобудшаванда аст магар зоти поки Ӯ) , пас пойдор бош (бар фарзҳои Худованд ва собитқадам дар амри тавҳид)” – имом Муслим ривоят карданд

عن أبي موسى الأشعري قال : قال رسول الله صلى الله عليه و سلم: "مثل المؤمن الذي يقرأ القرآن كمثل الأترجة ريحها طيب وطعمها طيب ومثل المؤمن الذي لا يقرأ القرآن كمثل الثمرة لا ريح لها وطعمها حلو ومثل المنافق الذي يقرا القرآن كمثل الريحانة ريحها طيب وطعمها مر ومثل المنافق الذي لايقرأ القرآن كمثل الحنظلة ريحها مر وطعمها مر" -  متفقٌ عَلَيْهِ .

Аби Мусои Ашъарӣ -Худо аз Ӯ розӣ бод- овардаанд, ки Расули Худо -дуруду паёми Худовандӣ бар Ӯ бод- фармуд: «Масали мӯъмине, ки Қуръонро мехонад ба мисоли Утруҷа (меваи хушбу ва хушмазза) аст: Буйи хуш ва маззаи хуб дорад ва масали мӯъмине, ки Қуръонро намехонад ба мисоли Хурмо аст: Буй надорад вале маззаи хуб дорад. Ва масали мунофиқе, ки Қуръонро мехонад ба мисоли Райҳон аст: Буйи хуш вале маззаи талх дорад ва масали мунофиқе, ки Қуръонро намехонад ба мисоли Ҳанзала (меваи гиёҳест, ки монанди тарбуз вале ҳаҷман хурд) аст: На буй дорад на мазза.» - Муттафақун алайҳ.

عن ابن مسعودٍ - رضي الله عنه- أن النبيَّ - صلي الله عليه وسلم – كان يقولُ: "اللهمَّ إِنِّي أَسْأَلُكَ الهُدَى، والتُقَى، والعَفَافَ، والغِنَى" - رواه مسلم

Аз Ибни Масъуд -Худо аз Ӯ розӣ бод- омадааст, ки Расули Худо -дуруду паёми Худовандӣ бар Ӯ бод- (дар дуо) мегӯфт: «Худоё, ҳамоно ман аз (зоти поки) ту ҳидоят (и илми фоиданок ва амал бар он) ва тақво (ва худдорӣ аз манҳиёт ва сабқат дар маъруф) ва покдоманӣ (аз тамоми навъҳои зино -зинои чашм, даст, пой, фикр…-) ва бениёзи ( чашмсерӣ аз он чи дар дасти мардум аст, зеро қаноат канзи беинтиҳост ва дорои)-ро масъалат дорам» - Имом Муслим ривоят карданд.

عَنْ عُمَرَ بْنِ الْخَطَّابِ - رضي الله عنه - قَالَ: سَمِعْتُ رَسُولَ اللَّهِ - صلى الله عليه وسلم -: "إِنَّمَا الْأَعْمَالُ بِالنِّيَّاتِ، وَإِنَّمَا لِكُلِّ امْرِئٍ مَا نَوَى فَمَنْ كَانَتْ هِجْرَتُهُ إِلَى اللَّهِ وَرَسُولِهِ، فَهجْرَتُهُ إِلَى اللَّهِ وَرَسُولِهِ، وَمَنْ كَانَتْ هِجْرَتُهُ لِدُنْيَا يُصِيبُهَا أَوِ امْرَأَةٍ يَنْكِحُهَا، فَهِجْرَتُهُ إِلَى مَا هَاجَرَ إِلَيْه ِ"  -مُتَّفَقٌ عَلَيْهِ

Аз Умар ибни Хаттоб  -Худо аз Ӯ розӣ бод- омадааст, ки шунидам Расули Худо -дуруду паёми Худовандӣ бар Ӯ бод- фармуд: «Ҳамоно ҳамаи амалҳо (и бани Одам) тибқи ниятҳост ва ба таҳқиқ ҷазо (ва савоб)-и ҳар шахс (хоҳ кори кучак бошад хоҳ бузург) тибқи нияти ӯст (ҳатто ҳамхобагӣ бо ҳамсар агар муқоран бо нияти нек бошад дар он савоб аст чуноне ки агар оби худро дар ғайр никоҳ гузорад гуноҳ аст). Пас ҳар ки ҳиҷраташ барои Худову Расулаш бошад, пас ҳиҷраташ ба суйи Худову Расулаш қабул мегардад. Ва ҳар ки ҳиҷраташ барои ноил гаштани дунё бошад ваё никоҳи зане қарор гирад, пас ҳиҷраташ ба суйи ҳиҷраткардааш аст».- Имом Муслим ривоят карданд.

عَنْ عَائِشَةَ - رَضِيَ اللَّهُ عَنْهَا - قَالَتْ: قَالَ رَسُولُ اللَّهِ - صلى الله عليه وسلم: -"مَنْ أَحْدَثَ فِي أَمْرِنَا هَذَا مَا لَيْسَ مِنْهُ فَهُوَ رَدٌّ" - مُتَّفَقٌ عَلَيْه

Аз Оиша –модари мӯъминҳо Худо аз Ӯ розӣ бод- омадааст, ки Расули Худо -дуруду паёми Худовандӣ бар Ӯ бод- фармуд: «Ҳар ки дар ин дини мо (дар боби ибодот) чизе эҷод (ва изофа) кунад (дар сурате ки ягон асоси шаръи дар атрофаш давр назанад) , пас он (амри эҷодгашта) мардуд аст ».- Мутаффақун алайҳ

عَنْ أَبِي سَعِيدٍ الْخُدْرِيِّ -رضي الله عنه- قَالَ: قَالَ رَسُولُ اللَّهِ -صلى الله عليه وسلم-: "إِنَّ الدُّنْيَا حُلْوَةٌ خَضِرَةٌ وَإِنَّ اللَّهَ مُسْتَخْلفكُمْ فِيهَا، فَيَنْظُر كَيْفَ تَعْمَلُونَ، فَاتَّقُوا الدُّنْيَا، وَاتَّقُوا النِّسَاءَ، فَإِنَّ أَوَّلَ فِتْنَةِ بْنِي إِسْرَائِيلَ كَانَتْ فِي النِّسَاءِ" - رَوَاهُ مُسْلِمٌ.

Аз Аби Саъид ал-Худрий -Худо аз Ӯ розӣ бод- омадааст, ки Расули Худо -дуруду паёми Худовандӣ бар Ӯ бод- фармуд: «Ҳамоно ин дунё ширину хуррам аст ва Худованд шуморо дар он халифа (и қарнҳои гузашта) гардонидааст, то бингарад (ки дар он чигуна ба зебогияш мафтун гашта)  чун рафтор мекунед, пас бипарҳезед (ва иҷтиноб варзед) аз (мафтунгаштан ба) дунё ва бипарҳезед аз (фитнаи) занҳо. Ҳамоно аввалин фитнаи (воқеъгардида) дар бани Исроил ба сабаби занҳо буд».- Имом Муслим ривоят карданд.

عن ابي هريرة - رضي الله عنه- قال: قال رسول الله - صلي الله عليه وسلم - : "أكمل المؤمنين ايمانا أحسنهم خُلُقًا، وخِيَارُكُمْ خِيَارُكُمْ لِنِسَائِهِم" - رواه الترمذي

Аз Аби Ҳурайра -Худо аз Ӯ розӣ бод- омадааст, ки Расули Худо -дуруду паёми Худовандӣ бар Ӯ бод- фармуд: «Комилтарин инсонҳо аз назари имон касоне ҳастанд, ки ахлоқи онҳо накӯтар бошад ва беҳтарини шумо касоне ҳастанд, ки ба ҳамсаронашон беҳтарин бошанд».- Имом Тирмизӣ ривоят карданд.

عن أبي هُرَيرَة - رضي الله عنه - قال: سَمعتُ رسولَ اللهِ - صلى الله عليه وسلم- يَقولُ: "كُلُّ أمتي مُعَافى إلا المُجَاهِرِينَ، وإِنَّ مِنَ المُجَاهَرَةِ أَنْ يَعْمَلَ الرجلُ بالليلِ عَمَلا، ثُمَّ يُصْبِحُ وَقَدْ سَتَرَهُ اللهُ عَلَيهِ فَيَقُولُ: يا فلان، عَمِلتُ البَارِحَةَ كذا وكذا، وقد بَاتَ يَسْتُرُهُ رَبُّهُ، ويُصْبِحُ يَكْشِفُ سَتْرَ اللهِ عَنْهُ" – متفق عليه

Аби Ҳурайра - Худо аз Ӯ розӣ бод- гуфт: Шунидам Расули Худо -дуруду паёми Худовандӣ бар Ӯ бод- мегӯяд: «Ҳамаи умматам (уммате, ки даъваташро иҷобат кардаанд) бар саломат (офият ва амон аз азоб) ҳастанд, магар ошкоркунандагон (ва онҳо ду гурӯҳанд: яке пеши чашми мардум даст ба гуноҳ мезананд. Гуноҳашон бениҳоят вазнин аст. Аммо дигаре дур аз чашми мардум мисли дохили хона ва … даст бар гуноҳ мезананд, ки мақсади ҳадис аст). Ва ба таҳқиқ аз зумраи ошкоркунӣ онаст, ки марде дар шаб коре (гуноҳе) анҷом медиҳад ва вақте дохили субҳ мегардад, ба таҳқиқ Худованд ӯро сатр кардааст (ва касе аз он гуноҳи бади кардаи ӯ хабардор нест). Пас (бо фахр сина ҷунбонда) мегӯяд: Эй фалонӣ, дирӯз (зино, куштор, дузди... ваё) ин ва он корро анҷом додам. Ва ба таҳқиқ Худованд (гуноҳи) дар шаб (анҷомдодаи) ӯро сатр намуд ва дар субҳ (худ он) сатри Худовандиро аз худ дур кард (аммо агар аз он гуноҳи худ тавба карда байни худ ва Парвардигораш зорию илтиҷои омӯрзиш мекард ва дар байни мардум ошкор намекард, шояд бахшида мешуд).» - Муттафақун алайҳ

Аз Ҷобир -Худо аз Ӯ розӣ бод- фармуд: Расули Худо -дуруду паёми Худовандӣ бар Ӯ бод- намози Истихораро дар ҳамаи умури зиндагӣ бароямон меомӯзонд, мисле ки сурае аз Қуръонро бароямон меомӯзонд, мефармуд: Ҳаркасе, ки дар коре ният кунад, пас ду рукаат намозе ғайри фариза (яъне ду ракаат намози нафл) бихонад ва бигӯяд:

"اللَّهُمَّ إنِّي أَسْتَخِيرُكَ بِعِلْمِكَ، وَأَسْتَقْدِرُكَ بِقُدْرَتِكَ، وَأَسْأَلُكَ مِنْ فَضْلِكَ الْعَظِيمِ فَإِنَّكَ تَقْدِرُ وَلا أَقْدِرُ، وَتَعْلَمُ وَلا أَعْلَمُ، وَأَنْتَ عَلامُ الْغُيُوبِ، اللَّهُمَّ إنْ كُنْتَ تَعْلَمُ أَنَّ هَذَا الأَمْرَ(ҳоҷаташро зикр кунад) خَيْرٌ لِي فِي دِينِي وَمَعَاشِي وَعَاقِبَةِ أَمْرِي-عَاجِلِ أَمْرِي وَآجِلِهِ-، فَاقْدُرْهُ لِي وَيَسِّرْهُ لِي ثُمَّ بَارِكْ لِي فِيهِ، اللَّهُمَّ وَإِنْ كُنْتَ تَعْلَمُ أَنَّ هَذَا الأَمْرَ(ҳоҷаташро зикр кунад) شَرٌّ لِي فِي دِينِي وَمَعَاشِي وَعَاقِبَةِ أَمْرِي-عَاجِلِ أَمْرِي وَآجِلِهِ-، فَاصْرِفْهُ عَنِّي وَاصْرِفْنِي عَنْهُ وَاقْدُرْ لِي الْخَيْرَ حَيْثُ كَانَ ثُمَّ رَضِّنِي بِهِ " - Имом Бухорӣ ривоят карданд

عن أبي هُرَيرَة – رضي الله عنه – أنَّ رسولَ اللهِ - صلي الله عليه وسلم- قال: "أقْرَبُ مَا يَكُونُ العَبْدُ مِنْ رَبِّهِ وَهُوَ سَاجِدٌ، فَأَكْثِرُوا الدُّعَاء" – رواه مسلم.

Аз Аби Хурайра - Худо аз Ӯ розӣ бод- омадааст, ки Расули Худо -дуруду паёми Худовандӣ бар Ӯ бод- фармуд: «Наздиктарин ҳолате, ки банда ба Парвардигораш аст, дар ҳоли саҷда аст. Пас дуоро зиёдтар кунед.» - Имом Муслим ривоят карданд.

عن أبي يحيى صُهَيبِ بن سِنَانٍ – رضي الله عنه – قال: قال رَسُول الله – صلي الله عليه وسلم: "عَجَبًا لأَمْرِ المُؤمِنِ إنَّ أمرَهُ كُلَّهُ لَهُ خَيْرٌ، وليس ذلك إلا للمُؤْمِن: إن أَصَابَتْهُ سَرَّاءُ شَكَرَ فَكَانَ خَيرًا لَه، وإن أَصَابَتْهُ ضَرَّاءُ صَبَرَ فَكَانَ خَيرًا لَهُ" – رواه مسلم.

Аз Абияҳё Суҳайб писари Синон - Худо аз Ӯ розӣ бод- гуфт: Расули Худо -дуруду паёми Худовандӣ бар Ӯ бод- фармуд: «Ҳоли мӯъмин (дар ин ҳаёт) аҷоиб аст ва ин ҳол фақат барои инсони мӯъмин аст: Агар барояш фарохдастӣ насиб гардад ва шукр кунад (шукрро на танҳо ба забон,балки бо адои тоати Худовандӣ пурра кунад), пас ин шукраш барояш нек аст ва агар бар тангдастӣ  гирифтор гардад ва сабр кунад, пас ин сабраш барояш нек аст(дар ин масъала инсонҳо ба ду гурӯҳ ҷудо мегарданд: мӯъмин ва кофир. Пас мӯъмин ҳар чи аз тақдири Худовандӣ аст агар хуб бошад шукр ва агар нохуб бошад сабрро пеша гирифта кушоишро аз Худованд интизор мегардад. Албатта бо чанг задан ба сабаб. Аммо кофир –чи тавре ки олимон гуфтаанд - ҳатто хуроку шаробаш барояш гуноҳ аст. Ва агар мусибате бар сараш ояд ҳам дунёро ва ҳам замонаро ва ҳама чизро дашном дода норозигии худро нишон медиҳад. Пас кофир ҳама ҳолаташ барояш бад аст)»  - Имом Муслим ривоят карданд.